Γράμμα 12

Από το βιβλίο "«Γράμματα σε Μία Νεαρή Φίλη»"

Παίρνε τα πράγματα απλά, αλλά στην πληρότητά τους και ξύπνια. Μην αφήνεις να σου ξεφεύγει ούτε μια στιγμή χωρίς να έχεις πλήρη επίγνωση τι συμβαίνει μέσα σου και γύρω σου. Συχνά, αυτό  σημαίνει να είναι ευαίσθητος κανείς, όχι σ' ένα‑δυο πράγματα, αλλά ευαίσθητος στα πάντα. Το να είσαι ευαίσθητος στην ομορφιά και να απωθείς την ασχήμια φέρνει σύγκρουση.  Ξέρεις… καθώς παρατηρείς, θα αντιληφθείς ότι το μυαλό συνέχεια κρίνει -αυτό είναι καλό, εκείνο είναι κακό, αυτό είναι μαύρο κι εκείνο είναι άσπρο- κρίνει ανθρώπους, συγκρίνει, ζυγίζει, υπολογίζει. Ο νους είναι ατέλειωτα ανήσυχος. Τώρα: μπορεί ο νους να παρακολουθεί, να παρατηρεί χωρίς να κρίνει, χωρίς να υπολογίζει; Να αντιλαμβάνεσαι,  λοιπόν,  χωρίς να βάζεις ταμπέλλες και δες απλώς αν ο νους μπορεί να το κάνει αυτό.  Παίξε μ’ αυτό το πράγμα. Μην τον πιέζεις τον νου, άσ’ τον να παρακολουθεί τον εαυτό του. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι που προσπαθούν να είναι απλοί, αρχίζουν από τα εξωτερικά πράγματα: απαρνούνται, αποκηρύσσουν και τέτοια, αλλά εσωτερικά, η πολυπλοκότητα της ύπαρξής τους παραμένει. Όταν υπάρχει εσωτερική απλότητα, καθετί το εξωτερικό είναι σύμφωνο με το εσωτερικό. Να είναι κανείς απλός εσωτερικά σημαίνει να είναι ελεύθερος από την παρόρμηση για όλο και περισσότερο, που δεν σημαίνει να είναι ικανοποιημένος με «αυτό που είναι». Να είσαι ελεύθερος από την παρόρμηση για περισσότερο σημαίνει να μην σκέφτεσαι με βάση το χρόνο, δηλαδή την πρόοδο, το φτάσιμο κάπου. Να είσαι απλός σημαίνει να ελευθερώσει ο νους τον εαυτό του από κάθε κηνύγι επιτυχίας· σημαίνει να αδειάσει ο νους τον εαυτό του από κάθε σύγκρουση. Αυτό είναι πραγματική απλότητα.

  Ο νους μπορεί να παλεύει ανάμεσα στο άσχημο και το όμορφο, να προσκολλιέται στο ένα και να απωθεί το άλλο. Αυτή η σύγκρουση κάνει το νου αναίσθητο και με παρωπίδες. Κάθε προσπάθεια από την πλευρά του νου να βρει μία απροσδιόριστη γραμμή ανάμεσα στα δύο θα είναι πάντα μέρος του ενός ή του άλλου. Ό,τι και να κάνει η σκέψη, δεν μπορεί να ελευθερώσει τον εαυτό της από τα αντίθετα· η ίδια η σκέψη, από μόνη της, έχει δημιουργήσει το άσχημο και το όμορφο, το καλό και το κακό. Δεν μπορεί, λοιπόν, να ελευθερώσει τον εαυτό της από τις ίδιες της τις δραστηριότητες. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να μένει ακίνητη, να μη διαλέγει. Η επιλογή είναι σύγκρουση κι ο νους ξαναγυρνάει πίσω στο μπέρδεμά του. Η ακινησία τού νου είναι η απελευθέρωση από τη δυαδικότητα.

“ Η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μονοπάτι προς αυτήν. „
© 2013 Krishnamurti Library of Athens, all rights reserved.