Γράμμα 5

Από το βιβλίο "«Γράμματα σε Μία Νεαρή Φίλη»"

 Χθες τ' απόγευμα άρχισε να βρέχει και το βράδυ έκανε κατακλυσμό. Δεν έχω ξαναδεί τέτοιο πράγμα. Ήταν σαν ν' άνοιξαν οι ουρανοί. Υπήρχε μαζί και μια εκπληκτική σιωπή. Η σιωπή ενός όγκου, ενός τεράστιου όγκου που έπεφτε στη γη.

   Είναι πάντα δύσκολο να κρατηθεί κανείς απλός και καθαρός. Οι άνθρωποι λατρεύουν την επιτυχία, τον σπουδαιότερο, τον καλύτερο· τα κολοσσιαία υπερκτίρια, τα υπεραυτοκίνητα, τα υπεραεροπλάνα και τους υπεράνθρωπους. Δεν είναι οι επιτυχημένοι άνθρωποι εκείνοι που μπορούν να χτίσουν έναν καινούργιο κόσμο. Για να είσαι πραγματικός επαναστάτης χρειάζεται ολοκληρωτική αλλαγή της καρδιάς και του νου· και πόσο λίγοι είναι εκείνοι που θέλουν να ελευθερώσουν τους εαυτούς τους! Μπορεί να κόψει κανείς τις επιφανειακές ρίζες· αλλά το να κόψει τις βαθιές ρίζες που τρέφουν τη μετριότητα, την επιτυχία, χρειάζεται κάτι παραπάνω από λέξεις, μεθόδους, εξαναγκασμούς. Οι πραγματικοί χτίστες είναι λίγοι· οι υπόλοιποι ματαιοπονούν.

   Περνάει κανείς όλη του τη ζωή συγκρίνοντας τον εαυτό του με κάποιον άλλον, με το τι είναι και το τι θα έπρεπε να ήταν, με κάποιον που είναι πιο τυχερός. Αυτή η σύγκριση πραγματικά σκοτώνει. Η σύγκριση είναι κάτι εξευτελιστικό, διαστρεβλώνει τον τρόπο που βλέπει κανείς τα πράγματα. Και μεγαλώνουμε μέσα στη σύγκριση. Όλη μας η εκπαίδευση βασίζεται σ' αυτήν, όπως και σλη μας η παιδεία. Έτσι υπάρχει μια αδιάκοπη πάλη να γίνει κανείς κάτι διαφορετικό απ' αυτό που είναι. Η κατανόηση αυτού που κανείς είναι φέρνει στην επιφάνεια δημιουργικότητα, αλλά η σύγκριση τρέφει την ανταγωνιστικότητα· τη σκληρότητα· τη φιλοδοξία, που νομίζουμε ότι φέρνουν πρόοδο. Η πρόοδος μέχρι σήμερα έχει οδηγήσει μόνο σε σκληρότερους πολέμους και σε τέτοια αθλιότητα που δεν είχε γνωρίσει ποτέ ο κόσμος μέχρι τώρα. Αληθινή εκπαίδευση είναι ν' αναθρέφεις παιδιά χωρίς σύγκριση.

   Φαίνεται παράξενο να γράφει κανείς όσα μοιάζουν να είναι περιττά. Ό,τι έχει σημασία είναι εδώ, ενώ εσύ βρίσκεσαι αλλού. Το ίδιο συμβαίνει με καθετί το αληθινό: είναι τόσο περιττό να μιλάς ή να γράφεις γι' αυτό· και η ίδια η πράξη να γράφεις ή να μιλάς γι’ αυτό είναι που το διαστρεβλώνει, που το καταστρέφει. Λέγονται τόσα πολλά που βρίσκονται μακριά από το αληθινό. Αυτή η έντονη παρόρμηση για εκπλήρωση - ταπεινών ή μεγαλεπήβολων πόθων - καίει πάρα πολλούς ανθρώπους! Η παρόρμηση μπορεί να ικανοποιηθεί με τον ένα ή τον άλλον τρόπο κι από τη στιγμή που θα ικανοποιηθεί, καθετί βαθύτερο σβήνει. Αυτό δεν είναι που συμβαίνει στις περισσότερες περιπτώσεις; Η εκπλήρωση των επιθυμιών είναι πολύ μικρή υπόθεση, όσο ευχάριστη κι αν είναι· αλλά μαζί με την εκπλήρωσή τους, καθώς συνεχίζουν να ικανοποιούνται από μόνες τους, αρχίζει για τα καλά η ρουτίνα και η βαρεμάρα και τότε η ουσία σβήνει. Εκείνο που πρέπει να μείνει είναι η ουσία· και το εκπληκτικό είναι ότι η ουσία μένει όταν δεν υπάρχει καμιά σκέψη για εκπλήρωση, αλλά μόνο το να βλέπεις τα πράγματα όπως είναι.

   Μένουμε τόσο σπάνια μόνοι· είμαστε πάντοτε με άλλους ανθρώπους, με σκέψεις που μας πλημμυρίζουν, με ελπίδες που δεν έχουν εκπληρωθεί ή πρόκειται να εκπληρωθούν, με αναμνήσεις. Είναι ουσιαστικό να μένει ο άνθρωπος μόνος του για να μπορεί να είναι ανεπηρέαστος ώστε να συμβεί κάτι αμόλυντο. Φαίνεται πως γι' αυτή τη μοναχικότητα δεν υπάρχει καιρός· έχουμε τόσα πολλά πράγματα να κάνουμε, έχουμε τόσες πολλές ευθύνες και πάει λέγοντας. Είναι αναγκαίο να μάθει κανείς να μένει ήσυχος· να κλείνεται σε κάποιο δωμάτιο και ν' αφήνει το νου ν' αναπαυθεί. Η αγάπη είναι μέρος αυτής της μοναχικότητας. Το να είσαι απλός, καθαρός κι εσωτερικά ήσυχος, σημαίνει ότι έχεις εκείνη τη φλόγα.

   Μπορεί να μην είναι εύκολο, αλλά όσο πιο πολλά ζητάει κανείς από τη ζωή τόσο πιο φριχτή και οδυνηρή γίνεται. Δεν είναι εύκολο να ζεις απλά, χωρίς διαθέσεις και απαιτήσεις που ν' αλλάζουν, να ζεις ανεπηρέαστα όταν όλοι και όλα προσπαθούν να σ’ επηρεάσουν· χωρίς όμως μια ήσυχη ζωή σε βάθος, όλα είναι μάταια.

“ Ο ομιλητής είναι εντελώς ασήμαντος - είναι σαν ένα οποιοδήποτε εργαλείο, σαν ένα τηλέφωνο „
© 2013 Krishnamurti Library of Athens, all rights reserved.