Γράμμα 2

Από το βιβλίο "«Γράμματα σε Μία Νεαρή Φίλη»"

Τα δέντρα ήταν πολύ επιβλητικά και -πράγμα παράξενο- ανεπηρέαστα από τους ασφαλτοστρωμένους δρόμους των ανθρώπων και την κυκλοφορία των αυτοκινήτων τους! Οι ρίζες τους πήγαιναν βαθιά, βαθιά μέσα στη γη και οι κορφές τους τινάζονταν στον ουρανό. Έχουμε τις ρίζες μας στη γη, τις έχουμε και πρέπει να τις έχουμε, αλλά κολλάμε ή σερνόμαστε πάνω στη γη και μόνο λίγοι ξεκολλάνε και τινάζονται στον ουρανό. Αυτοί είναι οι μόνοι δημιουργικοί κι ευτυχισμένοι άνθρωποι. Οι υπόλοιποι φθείρονται και καταστρέφονται πάνω σ' αυτήν την αξιολάτρευτη γη, πληγώνοντας και κουτσομπολεύοντας ο ένας τον άλλον.

   Να είσαι ανοιχτή. Ζήσε στο παρελθόν, αν πρέπει, αλλά μην το μάχεσαι. Όταν έρχεται το παρελθόν, ερεύνησέ το: ούτε να βιάζεσαι να το διώξεις ούτε να το κρατάς και πάρα πολύ. Η εμπειρία απ' όλα αυτά τα χρόνια που πέρασες, ο πόνος και η χαρά, τα χτυπήματα της ζωής, οι φευγαλέες στιγμές της «αναχώρησης», εκείνη η αίσθηση κάτι μακρινού, όλα αυτά θα προσθέσουν πλούτο και ομορφιά. Εκείνο που έχει σημασία είναι τι έχεις μέσα στην καρδιά σου· και από τη στιγμή που αυτό ξεχειλίζει, έχεις τα πάντα· είσαι τα πάντα.

   Να παρακολουθείς άγρυπνα όλες τις σκέψεις σου και όλα τα συναισθήματά σου· μην αφήνεις να σου ξεγλιστράει το παραμικρό συναίσθημα, η παραμικρή σκέψη χωρίς να έχεις επίγνωσή τους, χωρίς ν' απορροφάς ολόκληρο το περιεχόμενό τους. Η λέξη «απορροφάς» δεν είναι η καλύτερη, αλλά σημαίνει κοίταγμα όλου το περιεχόμενου σκέψης/ συναίσθηματος. Είναι σαν να μπαίνεις σ' ένα δωμάτιο και να βλέπεις με μιας ό,τι υπάρχει μέσα σ’  αυτό: τα πράγματα, την ατμόσφαιρά του και τους χώρους του. Το να βλέπει κανείς τις σκέψεις του και να 'χει επίγνωσή τους, τον κάνει έντονα ευαίσθητο, ευέλικτο και ξύπνιο. Μην καταδικάζεις ή κρίνεις αυτό που βλέπεις, αλλά να είσαι εξαιρετικά ξύπνια. Το καθαρό χρυσάφι βγαίνει από έναν ακάθαρτο σωρό που βράζει.

   Το να δει κανείς «αυτό που είναι» είναι πράγματι αρκετά επίπονο. Πώς μπορεί κανείς να παρατηρεί καθαρά; Το ποτάμι όταν συναντάει κάποιο εμπόδιο δεν μένει ακίνητο, παρασέρνει το εμπόδιο με την ορμή του ή περνάει από πάνω του ή βρίσκει το δρόμο κάτω από το εμπόδιο ή γύρω του. Το ποτάμι δεν μένει ποτέ ακίνητο· δεν μπορεί παρά να βρίσκεται συνέχεια σε δράση· «εξεγείρεται» -αν μπορούμε να πούμε κάτι τέτοιο- με νοημοσύνη. Πρέπει κανείς να εξεγείρεται με νοημοσύνη και ν' αποδέχεται  «αυτό που είναι» με νοημοσύνη. Για ν' αντιλαμβάνεται κανείς «αυτό που είναι» πρέπει να υπάρχει ένα πνεύμα εξέγερσης με νοημοσύνη. Για να βλέπει κανείς τα πράγματα όπως είναι, χρειάζεται κάποια νοημοσύνη· αλλά συνήθως είναι τόσο ανυπόμονος να πάρει αυτό που θέλει, που πέφτει με ορμή πάνω στο εμπόδιο και ή τσακίζεται πάνω του ή εξαντλείται παλεύοντας μ' αυτό. Για να δει κανείς ότι ένα κομμάτι σκοινί είναι σκοινί δεν χρειάζεται κουράγιο, αλλά να πάρει το σκοινί για φίδι κι ύστερα να κάτσει να το παρατηρεί, χρειάζεται κουράγιο. Πρέπει κανείς ν' αμφιβάλλει, να ψάχνει συνέχεια, να βλέπει το ψεύτικο ως ψεύτικο. Όταν βλέπεις καθαρά, με έντονη προσοχή, αποκτάς δύναμη· θα δεις ότι θα 'ρθει. Οφείλει κανείς να δρα· το ποτάμι δεν είναι ποτέ σε αδράνεια, βρίσκεται πάντα σε δράση. Πρέπει κανείς να βρίσκεται σε μια κατάσταση άρνησης για να δράσει· αυτή η ίδια η άρνηση φέρνει τη δική της θετική δράση. Νομίζω πως το πρόβλημα είναι να βλέπεις καθαρά και τότε, η ίδια η αντίληψη φέρνει τη δική της δράση. Τότε δεν υπάρχει θέμα σωστού ή λάθους.

   Πρέπει κανείς να είναι πολύ ξεκάθαρος μέσα του. Τότε, σε βεβαιώνω, όλα θα γίνουν σωστά. Να 'σαι ξεκάθαρη και τότε θα δεις ότι -χωρίς εσύ να κάνεις τίποτα ειδικά γι' αυτό- τα πράγματα θα πάρουν από μόνα τους το σωστό δρόμο. Και σωστό δεν είναι ό,τι επιθυμεί κανείς.

   Πρέπει να υπάρξει ολοκληρωτική επανάσταση, όχι μόνο στα μεγάλα πράγματα, αλλά και στα μικρά της καθημερινής ζωής. Την είχες κάνει αυτή την επανάσταση, μην κάνεις πίσω, μην τα παρατάς. Κράτα μέσα σου τη φωτιά αναμμένη.

“ Η αλήθεια είναι μια χώρα χωρίς κανένα μονοπάτι προς αυτήν. „
© 2013 Krishnamurti Library of Athens, all rights reserved.